Terug naar de overzichtspagina Stichting Naturisme Isabellagriend


Historie naaktrecreatie Isabellagriend


Al bijna dertig jaar wordt er in 2002 bloot gerecreŽerd aan de plas die nu volgens provinciale stukken Isabellagriend heet. Gezwommen wordt er al veel langer. Er hebben zelfs een tijdje eigengemaakte houten kleedhokjes gestaan voor mannen en vrouwen apart. Toentertijd was de plas bekend als de Driehoek.

Vanaf begin zeventiger jaren gingen een aantal mensen er uit de kleren. Het terrein is sinds die tijd behoorlijk veranderd. Er is grind uitgehaald en daarna is het heringericht. Dit gebeurde allemaal volgens de provinciale ontgrindings- en herinrichtingsplannen. In een van die plannen van februari 1991 van het Bureau Stroming zien we dat op het noordoostelijk gedeelte van het terrein een naturistencamping gepland was. Aansluiten bij het feitelijke gebruik, noemen ze dat. Het terrein bleef echter volgens het bestemmingsplan bestemd voor agrarische doeleinden. Dat veranderde pas voor een deel van het terrein nadat het in 1993 bezit was gekomen van Aqua Terra. In de jaren daarna zijn met name het dagstrand aan de andere zijde van de dijk dan het naaktstrand en het Noordelijke plasje van de Isabellagriend ingericht.

In 1994 is contact ontstaan tussen de naturisten en de directie van Aqua Terra en daaruit voortvloeiend zijn een aantal aanbevelingen uitgevoerd, zoals afbakening en aanduiding van het gedeelte voor naaktrecreatie, een toilet, een zandstrand voor kinderen enzovoort.
Vanaf 1997 worden er door een aantal naturisten sculpturen en andere kunstwerken gemaakt.


In 2000 komt een deel van gebieden in de buurt in handen van de Vereniging voor Natuurmonumenten en kunnen we lezen dat men aan het bouwen is aan een ecologische hoofdstructuur van gebieden langs de MAAS, waarbij de grindgaten omgebouwd gaan worden tot wetlands. In 2000 wordt overigens opnieuw een poging gedaan om een aantal voorzieningen te verkrijgen en te verbeteren.
Midden in het seizoen 2001 wordt duidelijk dat de Stichting het Limburgs Landschap het eigendom van de Vereniging van Natuurmonumenten zal gaan overnemen en bovendien ook nog een aantal andere stukken eigendom van de Maasplassen Herten BV (voortgekomen uit Aqua Terra), waaronder het naaktstrand.


Bovenal wordt duidelijk dat de Stichting het Limburgs Landschap naturistisch gebruik niet langer ziet zitten. Verzoeken van naturisten om hun belangen in de eigendomsoverdracht te betrekken worden genegeerd. Dit leidt 28 september 2001 tot de oprichting van de Stichting Naturisme Isabellagriend, een rechtspersoon die duidelijk namens de naturisten kan spreken.
Het verzoek van 3 oktober van het bestuur van de Stichting Naturisme Isabellagriend om de belangen te betrekken in de eigendomsoverdracht wordt echter opnieuw door alle partijen genegeerd. Begin december 2001 horen we dat de zaak in kannen en kruiken is en dan wil de nieuwe eigenaar eind januari 2002 met het bestuur praten.


Dit was overigens geen overleg maar een uitwisseling van standpunten en het aanbieden van een alternatief. Rechtstreeks hoort het bestuur van de Stichting Naturisme Isabellagriend van de directie van de Stichting het Limburgs Landschap dat naturistisch gebruik niet kan worden voortgezet vanwege het gegeven dat beide doelgroepen niet met elkaar te combineren zijn en vanwege het gegeven dat we met teveel zijn, dat is te schadelijk voor de natuur. In het seizoen 2002 blijft tot Nawaka - het Nationaal WaterKamp dat eenmaal in de 4 ŗ 5 jaar en ook in 2002 op het terrein met 5000 waterscouts en medewerkers zal plaatsvinden - alles bij het oude, daarna moeten we vertrekken en wordt het terrein heringericht; de toegang zoals nu met de parkeerplaats achterin zal moeilijker worden gemaakt met zelfs een hinderbeleid. De deur is echter nog niet definitief dicht wordt ons meegegeven.
Na deze bijeenkomst is het bestuur van de Stichting Naturisme Isabellagriend alles op alle mogelijke manieren gaan onderzoeken. Begin april was dit alles vrij vergaand afgerond, maar ook later hebben we nog kadastrale stukken onderzocht.


Op basis hiervan hebben we de directie van de Stichting het Limburgs Landschap uitgenodigd voor een verder overleg. We waren van mening voldoende realistische tegenargumenten verzameld te hebben en de gemeente Maasbracht had inmiddels het aangeboden alternatief afgekeurd.
We stuurden eind april 2002 nog een notitie om het overleg beter te doen verlopen. De directie van de Stichting het Limburgs Landschap reageerde hierop met het standpunt dat we de confrontatie aangingen, dat het overleg wat hen betreft niet doorging, dat ze zou uitvoeren wat in januari was aangezegd.


Het bestuur van de Stichting Naturisme Isabellagriend is als reactie hierop haar standpunten gaan voorleggen aan de gemeente Roermond, de Provincie Limburg, de Naturisten Federatie Nederland (NFN) en enkele andere instanties met het verzoek om ondersteuning bij haar streven om het terrein voor de naturisten te behouden. Als eerste heeft hierop de NFN gereageerd en vervolgens ook de gemeente en de Provincie (met ambtenaren onderhielden we al vanaf midden 2001 goede contacten).
Voor de zomervakantie van 2002 hebben we met een delegatie van het bestuur van de NFN afspraken gemaakt over de verder te volgen strategie. Met de gemeente Roermond overlegden we 29 juni ondersteund door een medewerker van de NFN. Daar hebben we onze standpunten nog eens uitgelegd en o.a. naar voren gebracht dat de gemeente vanuit de APV een soort morele plicht heeft voor onze belangen op te komen en meer moet doen dan bemiddelen. Een week later bleek dat de Gemeente Roermond ons toch nog niet goed had begrepen, toen ze ons rapporteerde over haar "bemiddelend" overleg met de Stichting het Limburgs Landschap. De gemeente Roermond had er overigens wel voor gezorgd dat we van de Stichting het Limburgs Landschap de toezegging kregen dat we dit jaar ook na Nawaka het terrein tot het einde van het seizoen zouden mogen gebruiken.


Ten aanzien van Nawaka hebben we onze problematiek aan de zogenaamde kampadmiraliteit voorgelegd. Ook hebben we vooraf duidelijk gemaakt dat wij wat anders zijn dan koeien - voor deze gebruikers moest volgens hen na afloop snel worden afgebroken en schoon worden opgeleverd - en dat we houden van een opgeruimd terrein na Nawaka. Daarop hebben we geen inhoudelijke reactie gehad.
Blijkbaar was dit alles toch tegen dovenmansoren gezegd, want het was na Nawaka kortweg uitgedrukt een puinzooi. Dat hebben we enerzijds middels een fotoreportage in kaart gebracht; anderzijds hebben we onmiddellijk allerlei instanties (Stichting het Limburgs Landschap, Nawaka zelf, Zuiveringsschap, de beheerder) en deels ook onszelf in het geweer gebracht om de zaken weer op orde te brengen. Wij zullen er alles aan doen dat NAWAKA over 4 jaar niet op dezelfde wijze doorgang vindt en de zaken niet opruimt.


In september 2002 hebben we een overleg gehad met Gedeputeerde Vestjens. Daar hebben we de problematiek nog weer eens voorgelegd en vooral gewezen op de openbare toegankelijkheid in het licht van drie functies die de Provincie in het verleden aan het gebied van de Maasplassen heeft toegekend. Dit betreft de functies natuurontwikkeling, recreatie en toerisme. We hebben erop gewezen dat de Stichting het Limburgs Landschap zich gezien de leveringsakte nog altijd aan deze richtlijnen van de provincie moet houden, maar dat haar openstelling van terreinen steeds meer het alleen toelaten van de natuurbezoeker (voetganger) betreft en niet meer die van overige recreanten en toeristen. Verder hebben we een moreel beroep gedaan om onze rechten en belangen - we verblijven er al 30 jaar - te honoreren net als die van anderen in soortgelijke situaties bij eerdere verkopen van de oorspronkelijke in provinciaal eigendom zijnde gebieden.

De Gedeputeerde en zijn ambtenaren zijn vervolgens een naar onze indruk zorgvuldig onderzoek gestart naar ons en andermans handelen in deze materie. Ze hebben ook allerlei mogelijkheden bekeken. Het heeft ook de nodige tijd in beslag genomen. Als bestuur van de Stichting Naturisme Isabellagriend hebben we dit alles zo goed mogelijk gevolgd en waar nodig hebben we gecommuniceerd met wie we dat nodig achten. In februari is een en ander tot een afronding gekomen, maar besluiten naar aanleiding van onze verzoeken zijn er dan nog niet genomen.

19 Februari 2003 begint de Stichting het Limburgs Landschap plotsklaps met de herinrichting van het gehele terrein dat zij eind 2001 gekocht hebben. Zij doen dit conform hun doelen gericht op natuurontwikkeling. Het bestuur komt hier bij toeval op de 20e februari achter en heeft op de 21ste februari contact opgenomen met de Provincie Limburg en hen het dringende verzoek voorgelegd de inrichtingswerkzaamheden stop te leggen totdat de provincie een uitspraak over de materie heeft gedaan naar aanleiding van onze eerdere verzoeken. De Provincie Limburg kon dit juridisch echter niet waarmaken. Ze zegt echter wel toe nu spoedig in een overleg met de Gemeente Roermond en de Stichting het Limburgs Landschap tot definitieve uitspraken te zullen komen.
Ongeveer een week later begonnen ook twee politieke partijen lucht te krijgen van de problemen en ze nemen het publiekelijk voor ons en andere gedupeerden op. Op Teletext van L1-tv (de regionale zender) verschijnt op 28 februari de tekst: 'Stop herinrichting Oolderplas' en op de Limburgse radio wordt een interview uitgezonden met een gemeenteraadslid en belangenbehartiger van vissersverenigingen. De Stichting het Limburgs Landschap zegt echter niets te begrijpen van de commotie rond de herinrichting van de Oolderplas.


Het bestuur is zich vervolgens gaan voorbereiden op het overleg dat - zo bleek inmiddels - op 1 april over onze belangen zou gaan plaatsvinden. Op 19 maart hebben we een relatief korte duidelijke kernbrief naar de provincie Limburg, de gemeente Roermond en de Stichting het Limburgs Landschap doen uitgaan met diverse bijlagen waarin we met plattegronden lieten zien hoe het was en hoe het volgens ons moest worden. Bovendien maakten we duidelijk hoe met onze en andermans belangen was omgegaan en hoe dit in de toekomst zou moeten.
Vlak voor 29 maart werden we ten stadhuize geboden om over onze brief te praten. We kregen daar te horen welk deel van het terrein de Stichting het Limburgs Landschap voor ons in petto had. Positief was dat ze ons voor het eerst iets zouden willen toebedelen, - dat was een heel ander standpunt dan wat de Stichting het Limburgs Landschap tot dan toe innam - maar ter plekke hebben we het om inhoudelijke redenen afgewezen en hebben we een alternatief op tafel gelegd.


Dinsdagavond 1 april 2003 hebben de Provincie, de Gemeente Roermond en de Stichting het Limburgs Landschap over de belangen van de naturisten vergaderd. We zouden nog diezelfde avond over de kern van de besluiten worden geÔnformeerd. Echter pas enkele dagen later na de nodige navraag onzerzijds konden we de conclusie trekken dat we zouden mogen blijven. De condities waaronder bleven echter nog zeer onduidelijk en we maakten ons daar zeer veel zorgen over.
Eind april 2003 kregen we een brief van de gemeente met de uitslag: 'Waarborging voortzetting naaktrecreatie', van het overleg van drie partijen als antwoord op al onze verzoeken vanuit het verleden. Dat was een moeilijk leesbare brief, die de basis vormde voor verdere afspraken met de Stichting het Limburgs Landschap.


Op 6 mei zaten we als bestuur met de wethouder en de directeur van de Stichting het Limburgs Landschap (meer dan een 1 jaar na onze eerste uitwisseling van standpunten) aan tafel om ons uit te spreken over de afgelopen periode en om weer on speaking terms te komen met elkaar. Met gemotoriseerd vervoer zouden wij en ook anderen niet meer op het terrein kunnen komen. Op dit punt moeten we inleveren en daar viel ook niet meer tegen op te boksen. Voor de rest zou alles nagenoeg bij het oude blijven.
Daags daarna werd in een breder overleg geregeld hoe alle parkeer- en andere problemen zouden kunnen worden opgelost. Nog weer enkele dagen later kon het bestuur een gunstige financiŽle parkeerregeling afspreken voor de naturisten. Vorig jaar moest nog 3 euro per auto en 1,5 euro per persoon worden betaald en dat wordt voortaan gereduceerd tot 2 euro als totaal bedrag per keer.
Maandag 26 mei vond tenslotte het overleg over de precieze afbakening van het terrein, de onderlinge omgang in diverse kwesties en andere punten met de directeur van de Stichting het Limburgs Landschap en zijn medewerkers plaats. Dit overleg is van beide zijden prettig verlopen.


Vervolgens is het bestuur vooral de eigen achterban gaan informeren over de ontstane situatie. Ondertussen wordt het natuurgebied met 8 galloways steeds fraaier en weten steeds meer bezoekers oplossingen te vinden om toch de anderhalve tot twee en een halve kilometer van de auto naar een plek op het naaktstrand zo confortabel mogelijk met hun spullen te overbruggen. Botenbezitters kunnen net als vanouds zo bloot van hun boot aan land gaan. De rust lijkt er na twee onstuimige jaren terug te keren.

Toch leek er midden juni en de eerste helft van juli 2003 nog een kink in de kabel te komen. Het Zuiveringsschap Limburg kwam verschillende keren op bezoek bij de Isabellagriend en meldde dat ze aan de geboden zwemgelegenheid de c-categorie wilde toekennen. Dit houdt in dat aan allerlei eisen met betrekking tot veiligheid en hygiŽne voldaan zou moeten worden. Het bestuur is toen op bezoek geweest bij het Zuiveringsschap en heeft daar navraag gedaan naar de inhoud van deze eisen en naar de wetsbasis voor deze eisen. Dit omdat uit kringen van de Stichting het Limburgs Landschap werd vernomen dat het voldoen aan die eisen zoveel mogelijk op onze schouders zou worden gelegd. Bestudering van de geboden informatie leidde er echter toe dat we de rechtsbasis voor deze eisen konden ontkrachten. Samen met de Stichting het Limburgs Landschap hebben we toen een weg bewandeld om dit ook duidelijk te maken aan het Zuiveringsschap en dit is ons op 11 juli via vooral een juiste aanpak van de directie van de Stichting het Limburgs Landschap gelukt. De zwemgelegenheid wordt er voorlopig een van de d-categorie. En als er meestal door minder dan 20 mensen tegelijkertijd op roepafstand wordt gezwommen dan wordt de gelegenheid over een jaar nergens meer bij ingedeeld. Dit alles houdt in dat u zwemt op eigen risico met alle daaraan te verbinden consequenties.
Hopelijk zet deze tot op heden zo geweldige zomer zich nog verder voort en kunnen we nu echt flink gaan genieten en uitrusten van onze inspanningen. Het is ook leuk en prettig om momenteel allerlei positieve reacties te ontvangen die te maken hebben met het beheer van het terrein als natuurgebied. Men waardeert de rust, verbaast zich over de toegenomen planten-, vlinder- en vogelrijkdom, die dit jaar al duidelijk te constateren is en verdiept zich daarin. Ook op het kunstenaarseilandje zien we weer ontwikkelingen.


Tot zover de geschiedenis tot half juli 2003.


Terug naar de overzichtspagina Stichting Naturisme Isabellagriend